مگرم چشم سیاه تو

بیاموزد کار

ور نه مستوری و مستی

همه کس نتوانند

رویاهایتان را دنبال کنید

وقتتان را برای چیزهای پوچ تلف نکنید

هزار معنی دیگر

به غیر از آنچه تو دانی

درون عشق نهفته ست

کجاست آنکه تواند یک از هزار شمارد؟

یکی همین نزدیک

قناریی که به آواز گرم خود کوشد

جدار سرد قفس را ندیده انگارد

موجیم و وصل ما از خود بریدن است

ساحل بهانه ای است رفتن رسیدن است

پر می کشیم و بال بر پرده ی خیال

اعجاز ذوق ما در پر کشیدن است

ما هیچ نیستیم جز سایه ای ز خویش

آیین آینه خود را ندیدن است

عمرم گهی به هجر و گهی در سفر گذشت

تاریخ زندگی همه در دردسر گذشت

گویند این که عمر سفر کوته است و من

دیدم که عمر من ز سفر زودتر گذشت

بستی درم ز وصل و گشودی دری ز هجر

آوخ ببین چه ها به من در به در گذشت

در زمانی كه وفا

قصّه ی برف به تابستان است

و صداقت گل نايابی

ودر چشمان پاك شقايق ها

عابر بی عاطفه ی غم جاری است

به چه كسی بايد گفت

با تو انسانم و خوشبخت ترين

شاخ خشکیم به ما سردی عالم

چه کند

پیش ما برگ و بری نیست که

سرما ببرد

شکارچی ماهری است

زلف دلگیر تو

اما

دولت غیرت من

شکار را ممنوع خواهد کرد

درختی که تلخ است وی را سرشت

گرش برنشانی به باغ بهشت

ور از جوی خلدش به هنگام آب

به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب

سرانجام گوهر ز بار آورد

همان میوه تلخ بار آورد

جشن بهمنگان جشن بهمنگان یا بهمنجنه در روز دوم ماه بهمن برگزار و از واژه اوستایی به معنی اندیشه نیک می باشد. بهمن نام نخستین امشاسپند دین زرتشتی است و در اوستا مرکب از دو جزء ( وُهُو) و (مَنَ) می باشد. ( وُهُو) به معنی خوب و نیک و (مَنَ) به معنی منش است. پس ( وُهُومَنَ) که در فارسی جدید بهمن نامیده می شود به معنی نیک منشی است. امشاسپند بهمن نماد و نگهبان جانوران است. از این رو در روزهای بهمن زرتشتیان از خوردن گوشت پرهیز می کنند. یکی از رسوم خوب این روز آن بوده که طی تشریفاتی به کوه و دشت رفته و گیاهان ویژهای را که خواص دارویی داشتند جمع آوری کرده تا در طول سال مورد استفاده قرار دهند. همچنین تهیهٔ شیرهها و روغنهای نباتی و ساقهها و چوبها و برگهای سوزاندنی که بوی خوش را پراکنده و گند زدا بودند در این روز انجام میشد. رنگ سفید رنگ ویژه و گل یاسمن سفید هم گل ویژه امشاسپند بهمن است. جشن بهمنگان در قرون پس از ساسانیان تا پیش از حمله مغول مرسوم بوده وآداب و تشریفات آن تقریباً رواج عام داشته است. منوچهری دامغانی میسراید: اورمزد و بهمن و بهمنجنه فرخ بود فرخت باد اورمزد و بهمن و بهمنجنه و نیز درجای دیگری میسراید: رسم بهمن گیر و از سر تازه کن بهمنجنه ای درخت ملک بارت عز و بیداری تنه